Pocztówka z Lwowa

Lwów to jedno z tych wyjątkowych miast, które przyciągają turystów jak magnes. Szczególnie lgną do niego turyści z kraju nad Wisłą. Dla Polaków to miejsce szczególne. Pełne historii, wspomnień i tęsknoty za utraconą wielokulturowością. Każdy z podróżujących na wschód rodaków prędzej czy później zatrzyma się tu chociaż na chwilkę, na momencik. Bo Lwów, to przystanek wart rozważenia. I rozmarzenia.

Każdy wróci z pamięcią pełną wspomnień. I nie chodzi tylko o zabytki…

Na rynku, tuż obok fontanny Diany jest taka mała knajpka na otwartym powietrzu. Zaraz obok niej, w letnie, pełne beztroski wieczory, lwowiacy rwą się do tańca. Tak, dosłownie. Wyrywają się na parkiet. Bez skrępowania i fałszywej skromności. Wychodzą na specjalnie przygotowaną scenę i tańczą. Tańczą salsę. Ale jak tańczą! Ciasno tu od emocji. Ciało ociera się o ciało. Krok w krok, takt w takt. Suną po tym drewnianym parkiecie, unoszą się nad powierzchnią, a ty siedzisz z otwartą gębą i czujesz się jakbyś znowu podpierał ściany na szkolnej dyskotece. Zerkasz tylko zazdrośnie (ale z podziwem!) i liczysz te wszystkie wesela, na których siedziałeś za stołem, darłeś się wniebogłosy „dzwoń, dzwoń, dzwoneczku!”, śpiewałeś „hej sokoły!” i zapijałeś toasty ukraińską wódką. A teraz nic ci z tej znajomości weselnego folkloru nie przychodzi. Bo lwowiacy wieczorami tańczą salsę! Ale jak tańczą! A jak wyglądają!

A panny to ma słodziutkie ten gród, jak sok, czekolada i miód…

Gdzie nie spojrzysz tam kobieta, która wie jak podkreślić swoją kobiecość. Nie żeby polskie kobiety nie potrafiły podkreślać swojej kobiecości. Ale tutaj jakoś to podkreślanie tej kobiecości, w tych warkoczach blond do pasa zaplecionych, w tych szpilkach o bruk stukających, w tych ustach karminem rozgrzanych, w tych oczach pełnych błękitu, w tych kreacjach kolanka odsłaniających, bardziej do wyobraźni przemawia. A przemawia językiem śpiewnym, melodyjnym, jakby prosto z przedwojennego słownika starannej polszczyzny zaczerpniętym. Toż nawet szanowny profesor Miodek z takim namaszczeniem języka ojczystego nie pielęgnuje. Takowych wycyzelowanych konstrukcji językowych nie używa. Toż ucho się raduje i serce rośnie, gdy na zamówienie w restauracji, kelnerka polszczyzną niczym z Pana Tadeusza odpowiada: Pan szanowny sobie życzy? Ten szyk, ta kultura, ten smak… Bo gdzież jeszcze indziej można kwasu chlebowego prosto z beczki skosztować? Pragnienie napojem niesłusznie na zapomnienie w ojczyźnie skazanym nasycić? Tylko we Lwowie!

Bo gdzie jeszcze ludziom tak dobrze jak tu? I każdy ma uśmiech na twarzy

I tak sobie chodzisz, chłoniesz klimat Lwowa. Wreszcie trafiasz w sedno, samo serce miasta. Rynek pełen ludzi, wszędzie coś się dzieje. Że niedziela właśnie pchli targ się rozkłada, drobiazgami kusi. Całe masy książek i winyli zdartych. Stosy pełne grafik i medali złotych. Polska tu klasyka od Henryka eS, obok ukraińskich dzieł o Stepanie Be. W jednym pudle leży dwóch bardów gitary: Okudżawa Bułat, Wysocki Władimir. Tuż obok na stosie Pugaczowa Ałła tuli się do Miecia Fogga. Na jednym z medali polski orzeł biały obserwuje czujnie przywódcę Sojuzu. Zerka Lenin srogo na orła w koronie, nie może zrozumieć, jak wśród gwiazd czerwonych, ciągle się uchował. A to Lwów jest właśnie. Miasto pełne nacji.

Bo Lwów to miasto żywe i barwne. Pełne odcieni i kultur. Gdzie nie spojrzeć, tam różnorodność. Pomnik Mickiewicza rzuca cień na postument Tarasa Szewczenki, kościół próbuje przebić się z dzwonami przez nawoływania cerkwi, secesja staje w architektoniczne szranki z renesansem, cyrylica przysłania dawne napisy łacińskie. Najlepiej spojrzeć na to miasto z Góry Zamkowej, tu widoki są rozległe. Pośród setek dachów kryją się zabytki: Opera, Katedra Ormiańska, Czarna Kamienica, Kaplica Boimów, Katedra Łacińska, Cerkiew Wołoska… Nie sposób wypatrzyć i zwiedzić ich wszystkich. Lepiej oddać się miejskiej sjeście.

Szczególnie po zmroku, gdy gaśnie dzień, spacer uliczkami dostarcza niezapomnianych wrażeń. Światło gra z historią w berka, ściga się po gzymsach i frontonach kamienic, wydobywając dodatkowe barwy i kształty. Teatr cieni pośród zabytków i wspomnień. Warto  wybrać się na ten spektakl. Każdego wieczoru aktorzy odgrywają inne przedstawienie.

 

I z niego wyjechać ta gdziesz ja bym mógł ta mamciu ta skarz mnie Bóg…

Gdy żegnasz się z Lwowem robi ci się tęskno. Nie o wyjazd chodzi, lecz o brak perspektyw. Trudno w sobie stłamsić myśl o polskim mieście. O źle wykreślonej granicy. Dopiero na dworcu zaczynasz rozumieć, co czuli lwowiacy, gdy zmienił się system. Z ukochanego miasta los rzucił ich w środek dawnej Rzeszy. Breslau, Gleiwitz, Beuthen – tak zwały się jeszcze do niedawna miejsca, w których zatrzymał się pociąg repatriantów. A Lwów? Cóż, na pożegnanie wypada mu pomachać ręką przez szybę marszrutki. Teraz, to on już Lvivem zwany. Nam pozostaje jedynie jak najczęściej bywać w tym ukraińskim mieście z bogatą przeszłością.