Fogarasze to najwyższe góry Karpat Południowych i Rumunii ogólnie. Znajduje się tu 7 z 13 szczytów rumuńskich przekraczających 2500 metrów. W Karpatach tylko słowacka część Tatr jest wyższa. Chociaż dzięki szosie transfogaraskiej są łatwo dostępne dla turystów, to z pewnością nie nadają się do stawiania pierwszych kroków w turystyce górskiej. Polodowcowe kotły, urwiste ściany, ostre granie, szybko zmieniająca się pogoda, która nawet w lecie może przynieść opady śniegu, nikła infrastruktura turystyczna. Wszystko to sprawia, że Rumuńskie Alpy, jak czasami zwie się to pasmo, wymagają od turysty doświadczenia i rozwagi.
Póki co postanowiliśmy ogrzać się w pensjonacie Balea Lac. Owocowa herbatka (bo tylko taką pijają Rumuni) i serowy omlet szybko postawiły nas na nogi. Natomiast ceny zwaliły na kolana. Pensjonat jest jak na warunki rumuńskie dość drogi. Na pewno nie warto tam zatrzymywać się na dłużej, a już na pewno nocować. Przy dobrej pogodzie miejsce tonie w turystach, i to nie tych z gatunku chodzących po górach. Przekonaliśmy się o tym ostatniego dnia po zejściu ze szlaku, gdy na obsługę trzeba było czekać dobrych kilkadziesiąt minut.
Przełęcz znajduje się na wysokości 2315 m n.p.m. więc już na samym początku wędrówki trzeba pokonać 300 metrów przewyższenia, na dość krótkim odcinku. W czasie wspinaczki doskonale widać ogrom prac włożonych w wykonanie trasy transfogaraskiej. Jej nitka malowniczo wije się w dole, uświadamiając jak wielką ingerencję w przyrodę dokonał w tym miejscu człowiek.
Po 30 minutach wspinaczki jesteśmy na szczycie. Zaczyna wiać. Chmury coraz szybciej poruszają się po nieboskłonie. Gdzieniegdzie przebija się błękitne niebo i promienie słońca. Zanosi się na słoneczny dzień! Przed nami błyszczy tafla pięknego jeziora Capra (2249 m n.p.m), w oddali widać charakterystyczny kształt pomnika Nerlingera, upamiętniający śmierć dwójki turystów w 1934 r. Sielankowe miejsce. Nic dziwnego, że ktoś postanowił robić tu swój namiot (obszar Fogaraszy – co za paranoja! – nie jest parkiem narodowym, rozbijać można się więc wszędzie gdzie popadnie). Ze wzgórza roztacza się widok na drugą część trasy transfogaraskiej, która przebija się przez góry kilometrowym tunelem.
Przez następną godzinkę wędrujemy dobrze oznakowanym i niezbyt wymagającym szlakiem, przecinającym najpierw boczny grzbiet wierzchołka Capra, a potem ciągnącym się równoleżnikowo wzdłuż podnóża głównej grani. Można skupić się na widokach i pstrykaniu zdjęć. A jest co oglądać. Olbrzymia przestrzeń zielonych wzgórz ciągnie się w każdym kierunku. Polodowcowe kotły schodzą stromo w dół kamienistymi żlebami. Przy ogromie przyrody wszystko wydaje się malutkie…
W miarę zbliżania się do Okna Smoków (Fereastra Zmeilor)– charakterystycznej formacji skalnej, przy której szlak rozdwaja się na dwie odrębne ścieżki, spotykamy coraz większą liczbę turystów. Robi się wielokulturowo: Rumuni, Węgrzy, Niemcy, rodacy… – to ledwie kilka z nacji, które spotkamy jeszcze tego wieczoru w schronisku Podragu. Natłok turystów powoduje, że zaczynam obawiać się o nasze miejsca noclegowe. Rezerwowałem je jeszcze z Polski, wysyłając esemesa, ale brak odpowiedzi nie daje pewności, że łóżka będą na nas czekać…
Wreszcie dochodzimy do skalnego łuku. Do Podragu prowadzą stąd dwa szlaki: niebieski krzyż, biegnący bocznymi grzbietami (łatwiejszy technicznie lecz dający niezły wycisk kondycyjny) i czerwony pas, poprowadzony głównym grzbietem – trudniejszy technicznie, z elementami łańcuchów, lecz zdecydowanie mniej męczący. Wybieramy opcję niebieską i ruszamy na spotkanie z górskim roller coasterem.
Tymczasem zejście okazuje się dosyć wymagające. Szlak prowadzi wąskim, mocno nachylonym żlebem, wypełnionym luźnym granitem. Kamienie osypują się lawinami, przyczepność minimalna. I jak to zwykle w takich miejscach bywa, zero łańcuchów… W tym miejscu trzeba być bardzo uważnym. Oprócz fragmentu czerwonego szlaku zwanego szumnie „trzy kroki do śmierci”, to chyba najtrudniejszy fragment na opisywanej pętli. Mnie osobiście przypominał charakterystyczny komin, jakim wędruje się przez nasze tatrzańskie Granaty.
Mijam kolejną kotlinkę, jeszcze tylko ostatnie podejście i… jest. Z przełęczy Lacuri wygląda jak zabawkowy domek, makieta zagubiona w górach – Cabana Podragu, miejsce w którym spędzimy dwie następne noce. Po trzydziestu minutach jestem już w środku, czekam na wyrok. Charyzmatyczna właścicielka przybytku, energicznie kartkuje zeszyt zamówień. Wśród wielu obcojęzycznych nazwisk dostrzegam również swoje. Alleluja! Mamy kimanie!
Zrzucam plecak przy wskazanej pryczy i ruszam na spotkanie z bufetem. Zimny Ursus jeszcze nigdy nie smakował lepiej. Rozkładam się na zewnętrznej i z niecierpliwością oczekuję towarzyszy. Zjawiają się 2 godziny później, tuż po grupie dwudziestu Francuzów, którzy zeszli z gór. Dobrze, że esemes dotarł do adresata…




